WILLEMSTAD - De aangifte die bij de Landsrecherche is ingediend tegen ministers Sithree van Heydoorn en Gilmar Pisas, omdat zij volgens het handelsregister nog steeds als bestuurders staan ingeschreven van hun eigen politieke beweging Movementu Futuro Kòrsou (MFK), raakt aan meer dan een mogelijk formeel-juridisch probleem. Zij legt een fundamentele kwetsbaarheid bloot in het Curaçaose politieke systeem: de dunner wordende scheidslijn tussen partij, regering en parlement.
Redactioneel commentaar
Dat ministers bestuurlijke functies behouden binnen hun eigen partijorganisatie is politiek uiterst gevoelig. Niet alleen vanwege mogelijke strijdigheid met de screeningwet, maar vooral omdat het de indruk wekt dat partijbelang en landsbestuur in elkaar overlopen. In een kleine samenleving als Curaçao, waar politieke en persoonlijke lijnen al kort zijn, is die vermenging geen detail, maar een structureel risico.
Die kwetsbaarheid wordt versterkt door de huidige machtsverhoudingen in de Staten. De monolitie beschikt over een absolute meerderheid, waardoor het parlement in de praktijk moeite heeft om zijn rol als onafhankelijke controleur van de regering waar te maken. Waar de meerderheid samenvloeit met de uitvoerende macht, verliest het parlement zijn kritische afstand en dreigt het te verworden tot een stempelmachine.
Juist in zo’n constellatie is het van cruciaal belang dat ministers zich niet ook nog eens formeel verankeren in partijbesturen. Want wanneer dezelfde personen zowel de regering leiden, de partij aansturen én de parlementaire meerderheid controleren, ontstaat een concentratie van macht die haaks staat op het principe van checks and balances.
De kernvraag is daarom niet alleen of hier een wettelijke norm is geschonden, maar of het politieke systeem voldoende tegenwicht biedt tegen machtsophoping. Een democratie functioneert niet op basis van goede intenties, maar op basis van institutionele scheiding, transparantie en wederzijdse controle.
Deze zaak zou dan ook niet moeten worden gereduceerd tot een juridisch incident, maar aangegrepen moeten worden als aanleiding voor een bredere discussie over de staat van de parlementaire democratie op Curaçao. Want waar partij, regering en parlement te dicht tegen elkaar aan schuiven, verschraalt niet alleen het politieke debat, maar ook het vertrouwen van burgers in het bestuur.
